Sahit

Kucukken babam elime bir parca pamuk biraz da yag verir, gicirdayan menteseleri yaglamami isterdi. Kapilari tek tek kontrol eder, gicirdayan kapinin onune sandalye ceker, sandalyenin tepesinde; "buyuklerin isini neden benim yaptigimi" sorgular ama yine de isimi yapardim.

Bittigini soyledigimde babam gelip kontrol ederdi. Kapatip actigi kapilari nefesimi tutup izledigimde, yeniden yaglamami istemesine degil ama her seferinde, yere yag damlatmamami tembihlemesine fena bozulurdum.

Babamin takdirini kazanmak oyle zordu ki, hayat boyu hicbir basarimda onu tam olarak mutlu edemedigimi hissettim.. Eksiksiz ve tek seferde yagladigim kapilar istisna..

Bu aslinda buyuklerin olan isi neden bana yaptirirdi ?

Dunyanin herhangi bir cografyasinda, hayatta kalma mucadelemi kendi adima verebileyim diyeydi suphesiz.

Aksam yemeginin hemen oncesinde, adi San Francisco olan bu sehirde, ustelik sandalyesiz yagladigim butun kapilarim sahittir ki;
yere bugun de hic yag damlatmadim.